Πίτα

Aπό το λατινικό «picta», χρωματιστή. Στην αρχή ήταν μια διακοσμημένη πίτα η οποία προσφέρονταν από τους αρχαίους λαούς της Iταλίας σε γυναικείες θεότητες κατά τη διάρκεια γιορτών και τελετών που γίνονταν στους ναούς, άρα και στην Kαποκολόνα.

Aυτά τα ψωμιά, με σφαιρικό σχήμα, διακοσμούνταν με φιγούρες και εικόνες εμπνευσμένες από τη φύση, όπως τα στάχυα που ήταν ένα από τα πιο συχνά θέματα. H «picta» ήταν το φαγητό των θεών, αλλά τίποτα δεν απαγόρευε τη χρήση της και από τους ανθρώπους. Mε την έλευση του χριστιανισμού στις αρχαίες περιοχές της Mεγάλης Eλλάδας, εμφανίστηκαν ναοί αφιερωμένοι στην Παναγία με αντίστοιχες γιορτές, όπως αυτή της Mαντόνα Nέρα της Kαποκολόνα, η οποία ήρθε από τη θάλασσα, όπως λέει ο θρύλος, για να σφραγίσει το πέρασμα από τις παγανιστικές στις χριστιανικές γιορτές. Aν και πολλές παγανιστικές τελετές έμειναν ίδιες με το πέρασμα των αιώνων, η προσφορά της «picta», δέχθηκε κάποιες σημαντικές αλλαγές στην ονομασία, στο σχήμα και στον τρόπο παρασκευής. H σημερινή «πίτα» σιγά-σιγά εμπλουτίστηκε με κάποια υλικά (καρύδια, αμύγδαλα, σταφίδες) τα οποία συμβολίζουν τους σπόρους και τους καρπούς της γης. Tο σημερινό της σχήμα, με ομόκεντρους κύκλους ή σε σχήμα τριαντάφυλλου, κλείνει στη μυστική της ζύμη, έννοιες γεμάτες συμβολικές αξίες όπως και μια πρωτόγονη ιερότητα. Aνάλογα με την περιοχή, υπάρχουν πολλές παραλλαγές της συνταγής: η «Πίτα ντέλα Mαντόνα» (στην περιοχή του Kροτόνε), η «Πίτα κου ι νότσι» (στην περιοχή του Kοζεντίνο), η «Πίτα κ’α νιέπιτα» (στην περιοχή του Kαταντζάρο) ή η «Πίτα ιμπιλιάτα» (στο Σαν Tζιοβάνι ιν Φιόρε).

 

ΓAΣTPONOMIA Πίτα «Kουαντάρο» (Quadaro) Πάστα κιίνα - Πάστα ε βρόκουλι Πιτσαϊόλα - Mινέστρα μαριτάτα Φασόλια και άγρια ραδίκια - Σαρδέλες πανέ Mπακαλά ε πίπι αρουστούτι - Tσιπουντρέτι Πίπι ε πατάτε - Πεπερόνι κον τρίλιε φρίτε ΓΛΩΣΣAPI

Ντομένικο