DRAPIA

Παλαιοί μύλοι αραβικής και μεσαιωνικής ηλικίας βρίσκονται μισοκρυμένοι από τη βλάστηση και τη σύνθετη ορεογραφία της περιοχής, κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στη Drapia.
Επειδή ήταν ένας οικισμός που δεν περιβαλλόταν ιδιαίτερα από καλή αγροτική γη, οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με το εμπόριο και η μορφολογία των σπιτιών - με ταπεινές εισόδους με τετράγωνες πέτρες, με ασυνήθιστη ανάπτυξη σε ύψος και πολλά μπαλκόνια - φαίνεται να το υπογραμμίζει. Η μεσαιωνική προέλευση του χωριού είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξη μιας Βασιλειανής μοναστικής κοινότητας την οποία κατά το τέλος του μεσαίωνα διαδέχθηκαν οι Φραγκισκανοί, οι οποίοι για μια περίοδο ήταν φύλακες του S.Bernardino της Siena. Σε λίγα χλμ από το κατοικημένο κέντρο, σε πανοραμική θέση βρίσκεται η Villa Felice του S.Angelo, σήμερα παραθεριστικός τόπος και συνεδριακό κέντρο, αλλά τότε μοναστικό άσυλο των πρώτων κοινοβίων κοινοτήτων της περιοχής της Calabria, στην οποία αναφέρεται σε επιστολή του ο Πάπας S.Gregorio Magno το 591. Στο μικρό διαμέρισμα Gasponi, στην τοποθεσία S.Agata, υπάρχουν ευρήματα από σπηλιές που φιλοξενούσαν μια μοναστική κοινότητα και σε μερικές από τις οποίες υπάρχουν και σήμερα ταφικές χαράξεις αλλά και τοιχογραφίες (σπηλιά του San Leo). Στο διαμέρισμα Caria, αν και δεν είναι επισκέψιμο το εσωτερικό, υπάρχει ένα κάστρο ιδιοκτησίας τη οικογένειας Toraldo της Tropea, θερινή κατοικία του φιλοσόφου P.Galluppi. Συνεχίζοντας κατά μήκος του Δημόσιου Δρόμου με κατεύθυνση προς το Vibo Valentia, σε λίγα χιλιόμετρα από το κατοικημένο κέντρο, στα όρια της πεδιάδας, φτάνουμε στην τοποθεσία Torre Galli όπου το 1922, ο αρχαιολόγος Paolo Orsi ανακάλυψε μια προελληνική - ελληνική νεκρόπολη τα ευρήματα της οποίας φυλάσσονται στο Δημόσιο Μουσείο του Reggio Calabria.

NICOTERA

Σε απόσταση 15 χλμ από το Capo Vaticano, στα σύνορα με την επαρχία του Reggio Calabria, βρίσκεται η πόλη της Nicotera, πανοραμικά σκαρφαλωμένη σε μια βραχώδη πλευρά. Μια παλαιά παράδοση θέλει τις ρίζες της πόλης να προέρχονται από την πόλη της Μεγάλης Ελλάδας Medma από την οποία οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στο σημερινό τόπο. Την ανέφερε ο Εκάτης ο Μιλήσιος, την εποχή του Δαρείου (6ος αιώνας πΧ), είχε ναούς, λουτρά και θέατρα. Ύστερα αποτέλεσε μέλος της συμμαχίας των πόλεων της Calabria εναντίον του Locri και όταν την κατέλαβε ο Διονύσιος, ίσως καταστράφηκε. Τον 4ο αιώνα υπό την κυριαρχία των Brettii, γνώρισε μια περίοδο μεγάλης πολιτιστικής και οικονομικής ακμής. Στην Ρωμαϊκή εποχή παρήκμασε, αλλά παρέμεινε ξακουστή για τους γρανίτες της - που τους κατεργάζονταν επιτόπου και μετά τους εξήγαγαν δια της θάλασσας - και για το ονομαστό κρασί του Limbadi, ξηρό και με ψηλούς βαθμούς, που πινόταν αραιωμένο με νερό σε όλες τις Ρωμαϊκές επαρχίες. Κατά το Μεσαίωνα, ο Νορμανδός Roberto il Guiscardo, την οχύρωσε για την προστατεύσει από τους Σαρακηνούς κουρσάρους και της χάρισε καινούργιο οικονομικό παλμό που έφτασε στο αποκορύφωμά του επί Φρειδερίκου ΙΙ. Αυτός προώθησε την καλλιέργεια της μουριάς, του λιναριού και την υφαντουργία που την εμπιστεύθηκε στην εβραϊκή κοινότητα που κατοικούσε σε μια περιοχή της πόλης που και σήμερα ονομάζεται Giudecca. Στην περίοδο της Γαλλικής στρατιωτικής κυβέρνησης, υπήρξε σημαντική αγορά όπλων, παραμένοντας πρωτεύουσα της περιφέρειας και στην Βουρβονική κυβέρνηση. Ακολούθως αναφέρονται μερικά από τα κυριότερα αξιοθέατα της
- Το κάστρο
Κατασκευασμένο το 1065 από τον Roberto il Guiscardo σαν στρατηγικό σημείο για την κατάκτηση της Σικελίας, στους αιώνες υπέστη συνεχείς καταστροφές (από τους Σαρακηνούς και τους Σεισμούς) και ανακατασκευές (από τους κατέχοντες φεουδάρχες). Η σημερινή του δομή, που δημιουργήθηκε στα 50 μέτρα δυτικά από τον αρχικό τόπο, ανέρχεται στο 1764 μετά από επιθυμία του κόμη της Sinopoli, Fulco Antonio Ruffo, πρίγκιπα της Scilla και κυρίου της Nicotera.