Vibo Valentia

Παλαιά ονομαζόταν Hipponion και ήταν ένα σημαντικό κέντρο της Μεγάλης Ελλάδας που ιδρύθηκε από τους Λοκρούς. Πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας από το 1992, η πόλη βρίσκεται στις ΒΑ πλαγιές του Monte Poro. Είχε σημαντική στρατηγική και οικονομική σημασία και στη Δημοκρατική αλλά και στην Αυτοκρατορική εποχή. Μπορείτε ακόμα να θαυμάσετε τα επιβλητικά τείχη της αρχαίας Hipponion και τα ερείπια των Δωρικών ναών του 6ου πΧ αιώνα και της βίλας Sicca που φιλοξένησε πολλές φορές τον Κικέρωνα. Στο κέντρο της κατοικημένης περιοχής ανακαλύφθηκε μια Ελληνική νεκρόπολη (7ος - 4ος αιώνας ΠΧ) με θολωτούς τάφους μέσα στη γη και ταφικές διακοσμήσεις. Συνέχισε να ευημερεί με τους Βυζαντινούς, πολιορκήθηκε και καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς, ανοικοδομήθηκε από τους Νορμανδούς που το 1055 κατασκεύασαν τον πρώτο πύργο του κάστρου, που βρίσκεται πάνω από την αρχαία νεκρόπολη, που ακόμα και σήμερα κυριαρχεί στην κατοικημένη περιοχή και διαθέτει επιβλητικούς κυκλικούς πύργους και προεξέχουσες επάλξεις της εποχής των Angioini. Αναστηλώθηκε πρόσφατα και φιλοξενεί το Δημόσιο Αρχαιολογικό Μουσείο στο οποίο μπορείτε να δείτε ενδιαφέροντα εκθέματα μεταξύ των οποίων τον Ορφικό πίνακα, στον οποίο είναι χαραγμένος ο τελετουργικός τύπος των Ορφικών Μυστηρίων και διάφορα ευρήματα από τη νεολιθική ως τη Ρωμαϊκή εποχή. Το ιστορικό κέντρο βρίσκεται γαντζωμένο στους πρόποδες του κάστρου σε μια διαδοχή αριστοκρατικών μεγάρων. Ανάμεσα στα ιερά μέρη με αξιόλογη ιστορικο - αρχιτεκτονική σημασία αναφέρουμε το ναΐδριο της Santa Ruba, Βασιλειανή κατασκευή του 10ου αιώνα που είναι αναστηλωμένη και κατασκευασμένη λίγο έξω από την πόλη και τα ερείπια του υποκείμενου μοναστηριού. Η εκκλησία Collegiata του San Leoluca, που κτίσθηκε στα ερείπια μια Βυζαντινής Βασιλικής του 9ου αιώνα που κατόπιν ανακατασκευάσθηκε, στην οποία εντυπωσιάζουν οι δυο μπρούτζινες πόρτες που αφηγούνται την ιστορία της πόλης ανάμεσα σε μύθους και παραδόσεις. Μαζί με την εκκλησία βρίσκεται το Valentianum, παλαιό μοναστήρι των Δομινικανών, που σήμερα είναι συνεδριακό κέντρο και έδρα του Μουσείου Ιεράς Τέχνης, η εκκλησία της Santa Maria la Nova, με το γειτονικό μοναστήρι των Minori Osservanti που κατασκευάσθηκε το 1521.

Briatico

Θεμελιωμένο από τους Λοκρούς το 1585 έγινε ιδιοκτησία ενός Μαρκησίου που ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια των Pignatelli di Monteleone. Στην περιοχή του βρέθηκαν κεραμικά ευρήματα και εργαλεία από πυρόλιθο και οψιανό λίθο, χαραγμένο κεχριμπάρι και νεκρικά αντικείμενα από την εποχή του χαλκού, καθώς και υπολείμματα της νεκρόπολης και λουτρικές Ρωμαϊκές εγκαταστάσεις της αυτοκρατορικής εποχής. Μετά το σεισμό του 1783 η αρχαία πόλη καταστράφηκε. Σήμερα το χωριό αναπτύσσεται προς την παραλία ανάμεσα στις όχθες του Zambrone και το λιμάνι της Santa Venere: Συνιστάται μια επίσκεψη στον παραλιακό του δρόμο για να δείτε τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα πάνω από τα νησιά Eolie.Από την παλιά συνοικία που βρίσκεται στο εσωτερικό του σε απόσταση ενός μιλίου από τη θάλασσα και στα δεξιά του ξεροπόταμου Murria, παραμένουν τα ερείπια - μεταξύ αυτών και του παλαιού κάστρου που ο Ferdinando Bisbal έβαλε να κτίσουν - του μοναστηριού των Δομινικανών του 1498 και της εκκλησίας της Santa Maria del Franco Νορμανδικής εποχής. Κατά μήκος της κοιλάδας του ξεροπόταμου υπάρχουν μεσαιωνικές σπηλιές-ερημητήρια που ονομάζονται οι Σπηλιές των Νεραϊδών. Στην παραλία, δυο μεσαιωνικοί πύργοι παρατήρησης συναγωνίζονται το χρόνο: η Rocchetta, τετραγωνικού σχήματος και παραλιακής επιτήρησης που ήταν έδρα της φεουδαρχικής αυλής Bisbai και ο πύργος Sant'Irene. Με πρόσβαση μόνο κολυμπώντας, αφού βρίσκεται πάνω σε ένα βράχο που απέχει κάποιες εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, η peschera romana (Ρωμαϊκή δεξαμενή για ψάρια) που διατηρείται σχεδόν άθικτη: η δομή της αποτελείται από 4 δεξαμενές σκαμμένες στο βράχο στο κέντρο του για να διατηρούνται φρέσκα τα ψάρια. Άλλες δεξαμενές από τις οποίες σώζονται μόνο οι περίμετροι, χρησιμοποιούνταν για τη διατήρηση και την επεξεργασία του αλιεύματος.