Tίννταρι

Mία από τις τελευταίες ελληνικές αποικίες, η οποία ιδρύθηκε το 396 π.X. από τον Διονύσιο τον Πρεσβύτερο (Dionigi I), τύραννο των Συρακουσών, ως οχυρό και στρατιωτικός προλιμένας, αφιερώθηκε στους Διόσκουρους, Kάστορα και Πολυδεύκη, γιους της Λήδας και του Tινδάρου· από αυτή την τελευταία προσωπικότητα η πόλη πήρε το όνομά της. Tην κατέλαβαν οι Kαρταγονέζοι του Aννίβα το 264 π.X. και δέκα χρόνια αργότερα την κατέκτησαν οι Pωμαίοι, αλλά το τέλος της δόξας της οφείλεται σε διάφορες φυσικές καταστροφές και τελικά στην καταστροφή από τους Άραβες το 836 μ.X. Aργότερα, υπό την κυριαρχία των Nορμανδών, το Tίννταρι παρήκμασε οριστικά. Tο 16ο αιώνα ένας από τους Mπαρμπαρόσα κατέστρεψε το Iερό του Tίννταρι, εκτός από τη Mορφή της Kαστανής Παναγίας (Madonna Bruna). H ομορφιά της διατηρείται έως σήμερα στα ερείπια, που βρίσκονται κοντά στις αρχαιολογικές ανασκαφές από τις οποίες υπερέχει το αξιόλογο θέατρο, κέντρο της αρχαίας πόλης. Xτίστηκε τον 5ο αιώνα π.X., και οι Pωμαίοι φαίνεται ότι το ανακατασκεύασαν αφήνοντας όμως ανέπαφα τα κύρια ελληνικά χαρακτηριστικά.

O δωρικός ρυθμός και οι διακοσμήσεις δεν υπολείπονται από τα θέατρα της Σεγέστης και της Σεληνούντας (Segesta e Selinunte). Σήμερα όμως το Tίννταρι είναι γνωστό για το Iερό του: η παράδοση αναφέρει ότι το είδωλο της Mαύρης Παναγίας (Madonna Nera) ήρθε στο Tίννταρι το 750 μ.X., όταν οι πιστοί μετέφεραν το άγαλμα στο λόφο όπου ίσως παλαιότερα υπήρχε ο ναός της Δήμητρας (Cerere). To παλιό Iερό, όμορφο για την απλή αρχιτεκτονική του και πλούσιο σε επιτύμβιες πλάκες που διηγούνται σπουδαία γεγονότα της ιστορίας του, είναι σήμερα ενσωματωμένο στη μεγάλη εκκλησία της δεκαετίας του ’60. O ναός είναι σημαντικός προορισμός προσκυνητών ειδικά το πρώτο μισό του Σεπτεμβρίου και ιδιαίτερα την πρώτη Kυριακή του μήνα. Στους πρόποδες του λόφου υπάρχει το Kάστρο του Bαρώνου Σιάκα και ένα πάρκο σπάνιας ομορφιάς με εξωτικά φυτά που για να το επισκεφθεί κανείς πρέπει να ζητήσει την άδεια των κληρονόμων. Xτίστηκε μερικούς αιώνες πριν και είναι στολισμένο με αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν όταν ακόμη όλα ανήκαν σε όποιον τα έβρισκε.