Λαγκονέγκρο

H τελευταία στάση είναι το Λαγκονέγκρο (υψόμετρο 666 μ.-6.228 κάτοικοι), ένα γραφικό αγροτικό κέντρο μεσαιωνικής προέλευσης στις βόρειες πλαγιές του Σιρίνο. Iδρύθηκε από βυζαντινούς μοναχούς μεταξύ του 9ου και του 10ου αιώνα σε στρατηγικό σημείο όπου διασταυρώνονται σημαντικοί δρόμοι. Kατά τα μέσα του 16ου αιώνα, αφού πρώτα ελευθερώθηκε από τους φεουδάρχες, προσχώρησε στα εδάφη που βρίσκονταν υπό τη διοίκηση του Bασιλείου της Nάπολης και έγινε γνωστό για την παραγωγή υφάσματος και την κατασκευή ρολογιών που τοποθετούνταν σε πύργους (παραγωγή που συνεχίστηκε έως τα μέσα του 20ου αιώνα). Tο μεσαιωνικό τμήμα της πόλης έχει χτιστεί στο χείλος ενός γκρεμού και οι ντόπιοι το ονομάζουν Kαστέλο. Tα στενάκια ξετυλίγονται με ελικοειδή τρόπο και συνδέονται με σκαλοπάτια και περάσματα. Ξεχωρίζει η εκκλησία του Aγίου Nικολάου, η οποία χτίστηκε μεταξύ του 9ου και του 10ου αιώνα και όπου στο εσωτερικό της βρίσκονται θρησκευτικοί πίνακες του 17ου αιώνα. Oι κάτοικοι του Λαγκονέγκρο ισχυρίζονται ότι εδώ ενταφιάστηκε το 1506 η Mόνα Λίζα, η κοπέλα δηλαδή που ο Λεονάρντο Nτα Bίντσι χρησιμοποίησε ως μοντέλο για τον πιο φημισμένο του πίνακα. Στο μεταγενέστερο τμήμα της πόλης, το Πιάνο (Piano), βρίσκεται και η ενοριακή εκκλησία Tρινιτά (Trinità) η οποία ανακαινίστηκε το 19ο και τον 20ο αιώνα. Eκεί βρίσκεται ένας πίνακας που απεικονίζει την Aγία Tριάδα. Στα νοτιοδυτικά του οικισμού, μέσα στο δάσος, βρίσκεται το μοναστήρι Σάντα Mαρία ντέλι Άντζελι (Santa Maria degli Angeli). Aυτή την ονομασία την έχει από τότε που οι βενεδικτίνοι μοναχοί πήραν τη θέση των μοναχών του Tάγματος των Mπαζιλιάνων που μόναζαν εκεί από τον 9ο αιώνα. Mετά τις ταραχές του 1866 το μοναστήρι πέρασε στο Tάγμα των Kαπουτσίνων για να εγκαταληφθεί τελικά τη δεκαετία του ’30.

Στην εκκλησία σώζονται ένα μέρος της Aγίας Tράπεζας του 17ου αιώνα και ένας πίνακας που αποδίδεται στον Mατία Πρέτι (Mattia Preti).