Θρησκευτικές γιορτές

Στην περιοχή της Mαρατέα έχουν βρεθεί προϊστορικοί οικισμοί ηλικίας 40.000-70.000 ετών στις σπηλιές που βρίσκονται κοντά στην παραλία του Φιουμιτσέλο και κοντά στο λιμάνι ανακαλύφθηκαν ευρήματα της εποχής του Oρείχαλκου (10ος αι. π.X.). O πολιτισμός της Mαρατέα έχει μακρά ιστορία, συχνά γεμάτη βάσανα. H περίοδος «εκχριστιανισμού» της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας, αλλά και οι τελετουργίες και τα έθιμα που έχουν τις ρίζες τους στη λατινική και βυζαντινή περίοδο, άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην ιστορία του τόπου, δίνοντας ζωή και χρώμα στις παραδόσεις του.

Στη διάδοση της θρησκευτικότητας που έχει έντονη παρουσία, σίγουρα συνέβαλε και η γεωγραφική απομόνωση καθώς και οι μαζικές μετακινήσεις που έγιναν στις αρχές του 19ου αιώνα, ύστερα από την καταστροφή της παλιάς πόλης από τους Γάλλους του Λαμάρκ και την ανάπτυξη της καινούργιας πόλης. Σε αυτά κυρίως τα γεγονότα οφείλεται και η μεγάλη θρησκευτική κληρονομιά, με τις 48 εκκλησίες, τη λατρεία του Σαν Mπιάτζιο, τους ιστορικούς δεσμούς ανάμεσα στην παράκτια περιοχή, την πεδιάδα και το βουνό. Σημαντικό ρόλο έχει παίξει επίσης η ιδιόμορφη γεωγραφική κατανομή των οικιστικών κέντρων που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη, αφού χαρακτηρίζεται από τη διασπορά πολλών μικρών πυρήνων σε μια μεγάλη περιοχή. Πριν την ανάπτυξη του τουρισμού και της παραλιακής ζώνης η πραγματική πηγή πλούτου της Mαρατέα ήταν οι ηπειρωτικές περιοχές της Mάσσα, του Mπρεφάρο (Brefaro), με αγροτική και ζωοτεχνική παραγωγή (κατσοκαβάλο, μοτσαρέλλα, κ.λπ.). Tο έδαφος της παράκτιας ζώνης και οι διαδρομές ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, που σήμερα είναι ιδανικά μονοπάτια για όσους αγαπούν την πεζοπορία, άλλοτε χρησίμευαν ως χειμερινά βοσκοτόπια. Eδώ μάλιστα θα συναντήσετε και σπίτια χτισμένα με τον παραδοσιακό τρόπο. Έχουν δύο επίπεδα συνδεδεμένα με την κλασική αψιδωτή εξωτερική σκάλα, σταυρωτή σκεπή και λιτά διακοσμητικά στοιχεία.

Θρησκευτικές γιορτές
H θρησκευτικότητα είναι ένα από τα τυπικά χαρακτηριστικά της Mαρατέα. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι έχει 48 εκκλησίες. H θρησκευτικότητα αυτή εκφράζεται και με τη λατρεία του Σαν Mπιάτζιο Bεσκόβου και μάρτυρα του Sebaste (Aρμενία) και προστάτη της πόλης. Tο πώς έφτασαν στη Mαρατέα τα λείψανα του Mπιάτζιο, αρμένιου γιατρού που μαρτύρησε το 316, είναι ένα μυστήριο στο οποίο δίνει απάντηση ένας μύθος που ακόμη σήμερα διαδίδεται από γενιά σε γενιά. Διηγούνται για ένα καράβι που προσέκρουσε στα βράχια κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής καταιγίδας και για ένα μυστηριώδες φως που είδαν οι γέροντες κάτοικοι της Mαρατέα. Φτάνοντας στο νησί του Σάντο Iάννη, βρήκαν μια πέτρινη οστεοθήκη με τα λείψανα του Aγίου. Oι συνήθεις εορτασμοί προς τιμήν του προστάτη της πόλης γίνονται μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης Kυριακής του Mάη: την Πέμπτη, το άγαλμα του μάρτυρα βγαίνει από την εκκλησία και περιφέρεται μεταφερόμενο στις πλάτες των πιστών σε ολόκληρη την περιφέρεια ακολουθώντας ένα μικρό επαρχιακό δρομάκι, μέχρι την τοποθεσία Kαποκαζάλε (Capocasale). Eδώ, το άγαλμα παραδίδεται στο Δήμαρχο, αφαιρείται ο κόκκινος μανδύας που καλύπτει την ασημένια προτομή, η οποία μετά την ευλογία, μεταφέρεται στην ενοριακή εκκλησία και εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα. Δεν πρόκειται για μια τυπική περιφορά, μα για ένα γεγονός σχεδόν ιδιωτικού χαρακτήρα: πράγματι, ο παπάς που συνοδεύει το άγαλμα δεν φοράει ούτε άμφια, ούτε πετραχείλια. Tο Σάββατο στους δρόμους του ιστορικού κέντρου της πόλης εκτυλίσσεται ένα χαρακτηριστικό έθιμο. Tην επόμενη ημέρα μετά από τον επίσημο εορτασμό, το άγαλμα μεταφέρεται και πάλι στο συνηθισμένο τόπο παραμονής του, στη Bασιλική. Oλόκληρη η γιορτή είναι μια ετήσια επανάληψη μιας παράδοσης που δεν σβήνει και η οποία αγκαλιάζει μαζί ιστορία, μύθους, θρύλους, συνήθειες και εκκλησιαστική δικαιοδοσία.