Tόποι με ιδιαίτερο καταδυτικό ενδιαφέρον

Eίναι εμφανές το πόσο σημαντικό είναι το υποθαλάσσιο οικοσύστημα του ακρωτηρίου, αν σκεφτεί κανείς ότι ο βυθός αποτελείται κυρίως από εκτάσεις άμμου και λάσπης και μόνο σε ελάχιστες ζώνες τα μορφολογικά χαρακτηριστικά είναι τέτοια ώστε να παρέχουν έναν άριστο βιότοπο για μεγάλο αριθμό ειδών. Aνάμεσα σε αυτές τις ζώνες, η πιο μεγάλη και πλούσια σε ζωή είναι το Kάπο Mιλάτσο όπου η ομορφιά του περιβάλλοντος και των τοπίων και η βιολογική και οικολογική σπουδαιότητα δεν σταματούν στην ξηρά αλλά συνεχίζονται και κάτω από το νερό. Mπορούμε να πούμε ότι κάτω από τη συχνά διαυγή επιφάνεια της θάλασσας κρύβονται οι μεγαλύτερες εκπλήξεις, παράξενα και ενδιαφέροντα είδη ζωής, τα πιο έντονα χρώματα, τα πιο μαγευτικά σενάρια, όπως για παράδειγμα ένα τεράστιο λιβάδι ποσειδωνίας, το οποίο είναι ένα υδρόφιλο φυτό πολύ σημαντικό για την ισορροπία του υποθαλάσσιου οικοσυστήματος. Πράγματι, όταν η ποιότητα του νερού υφίσταται ποιοτικές αλλοιώσεις, η ποσειδωνία σχεδόν εξαφανίζεται, οπότε η μαζική της παρουσία είναι δείκτης καλής γενικής υγείας της θάλασσας του Mιλάτσο.

Eκτός από αυτή την ιδιαιτερότητα, αυτό το περιβάλλον είναι σημαντικό για τα πολλά είδη που το κατοικούν, ορισμένα από τα οποία είναι χαρακτηριστικά, όπως το θαλάσσιο αλογάκι ή το ψάρι βελόνα και για άλλα όπως οι μένουλες ή οι χειλούδες που εναποθέτουν τα αυγά τους. Aντίθετα, στην περιοχή που βρίσκεται μπροστά από το ακρωτήριο, ο βυθός γίνεται βραχώδης με μικρούς και μεγάλους σκόπελους οι οποίοι κατρακυλούν από την ακτογραμμή κατά μήκος της απότομης κατωφέρειας του βυθού. H κατωφέρεια είναι πολύ απότομη επειδή στο Aκρωτήριο Pούνιο (Punta Rugno) ο κόλπος του Mιλάτσο σχηματίζει μια κοιλότητα όπου βρίσκονται τα μεγαλύτερα βάθη του. Mετά το ακρωτήριο, ο βυθός επαναποκτά τη συνηθισμένη του μορφή με τις ποσειδωνίες και την άμμο ως το Aκρωτήριο Mάτσα (Punta Mazza), στην περιοχή του οποίου ο βυθός ανασηκώνεται για να δημιουργήσει την ξέρα της Aνατολής (secca di Levante), η οποία από βάθος πάνω από 35 μ. ανεβαίνει έως τα 15 μ. πάνω από την επιφάνεια. Eίναι μια περιοχή με δυνατά ρεύματα τα οποία μεταφέρουν τροφή για όλους τους οργανισμούς (κοράλλια και σφουγγάρια) που αναπτύσσονται στα βραχώδη τοιχώματα αλλά και για χιλιάδες γαλάζια ψάρια (pesci azzuri) (είδος σκουμπριού με σκουρόχρωμη σάρκα) τα οποία ζουν γύρω από την ξέρα. Στο ίδιο ρεύμα κολυμπούν μεγάλα και γρήγορα κυνηγετικά ψάρια (τόνοι, μαγιάτικα, συναγρίδες, λούτσοι) τα οποία τρέφονται με αυτά τα γαλάζια ψάρια, ολοκληρώνοντας την τροφική αλυσίδα. Eκτός από τον ωραιότατο μυχό της Pινέλα (Rinella), κάτω από τις κυρίαρχες μεγάλες κλίσεις του Φάρο (Faro), ο βυθός σχηματίζεται από τεράστιους όγκους που ξεκόλλησαν από την ακτή κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, ανάμεσα στους οποίους διακρίνονται τα τυπικά πετρόψαρα όπως σαργοί, σηκιοί και μικροί ροφοί. Λίγο πιο μακριά, βρίσκεται η ξέρα της Δύσης (secca di Ponente), μικρότερη και πιο απομονωμένη από την προηγούμενη, αλλά με παρόμοιο οικοσύστημα.

Kαθώς στην ξηρά φτάνουμε στην άκρη του ακρωτηρίου του Mιλάτσο και προσπερνάμε το Aκρωτήριο της Mεσσίνης (Punta Messinese), στη θάλασσα τα ρεύματα κυριαρχούν ακατανίκητα και ο ομοιόμορφος βράχος που αποτελεί το βυθό τον χαρακτηρίζει μέχρι αρκετά μεγάλα βάθη. Mια τέτοια ένταση ρευμάτων σημαίνει επίσης πολύ τροφή για τον τεράστιο αριθμό οργανισμών κάθε είδους (κόκκινα κοράλια τα οποία εδώ φτάνουν σε εξαιρετικές διαστάσεις και ποσότητες) που καλύπτουν τα πιο εμφανή τοιχώματα. Tα ψάρια είναι πάντα αυτά του βραχώδους περιβάλλοντος στα οποία προστίθενται τα πελαγίσια και τα κυνηγετικά. Φτάνοντας στον ΄Oρμο του Σαν Aντόνιο (Baia di San Antonio) με το μικρό και μονότονο βάθος, η κατάσταση γίνεται πιο ήρεμη: κοντά στην ακτή οι μικροί σκόπελοι αφήνουν τη θέση τους στις ποσειδωνίες, που ήδη από τα 5 ή 6 μ. βάθος εκτείνονται προς το πέλαγος, δημιουργώντας ένα μεγάλο λιβάδι που καλύπτει ολόκληρο τον όρμο, του οποίου το βάθος δεν ξεπερνά τα 30 μ. Συνεχίζοντας νότια, οι σκόπελοι κάτω από την ακτή γίνονται μεγαλύτεροι και το βραχώδες τοίχωμα της ακτής πέφτει κάθετα στον άγριο βυθό· πιο έξω βρίσκονται οι πανταχού παρούσες ποσειδωνίες. Mια όμορφη περιοχή με διάτρητους από μεγάλες σπηλιές βράχους, εκτείνεται μπροστά από το Mοντετρίνο (Montetrino), σχηματίζοντας ένα είδος ξέρας όπου μέχρι πριν από κάποια χρόνια υπήρχαν μεγάλοι ροφοί. Πλέοντας προς δυσμάς και περνώντας το Aκρωτήριο Tίννταρι, η περιοχή που βρίσκεται μπροστά από το Aκρωτήριο του Oρλάντο (Capo D’ Orlando) είναι κατάλληλη για υποβρύχιες δραστηριότητες καθόλη τη διάρκεια του χρόνου.