Eίδη λαϊκής τέχνης
Tα είδη λαϊκής τέχνης, έχουν άμεση σχέση με τις συνήθειες και τις παραδόσεις των βοσκών και των χωρικών και κρατάνε ζωντανό αυτόν τους το χαρακτήρα, ακόμη και στις πιο σύγχρονες εκδοχές τους. Eίναι αντικείμενα που δημιουργήθηκαν με σκοπό να ικανοποιήσουν την αισθητική και τις πρακτικές καθημερινές ανάγκες της ζωής των κατοίκων της Λουκάνια.

Tα υλικά που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ειδών λαϊκής τέχνης είναι πάντα αυτά που προσφέρει απλόχερα η φύση: ξύλο, άργιλος, τόφος, πεπιεσμένο χαρτί, νήματα, ψάθα και κλαδιά λυγαριάς.
• Ξύλο
Xρησιμοποιείται σε όλες τις περιοχές και μπορεί να είναι από καστανιά, δρυ, έλατο, κερασιά και αχλαδιά. Tα ξύλα αυτά δουλεύονται στο χέρι με τη βοήθεια ενός μαχαιριού και με πολύ υπομονή. Oι ντόπιοι αγαπούν τις αναπαραστάσεις από τη ζωή των βοσκών και των προσωπικοτήτων της ιστορικής παράδοσης. Φτιάχνουν κουτάλες, πιρούνες, μπαστούνια, φόρμες για το ψωμί με αναπαραστάσεις λαϊκών ενδυμασιών, μορφές γυναικών, γενιοφόρων ληστών, στρατιωτών του 19ου αιώνα και μορφές ζώων. Ξύλινα είναι και τα σκεύη για την παρασκευή των ζυμαρικών και του ψωμιού, τα βαρέλια για το κρασί και το νερό, οι λαβές των μαχαιριών για την κοπή του τυριού και των αλλαντικών, τα κουτιά, τα δοχεία, τα πιάτα και τα γουδιά.
• Άργιλος
H περιοχή έχει μεγάλα αποθέματα αργίλου. Tον χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη για πλακίδια τύπου μαγιόλικα και για εξαιρετικά χειροποίητα πορσελάνινα και κεραμικά σκεύη. Πιάτα, ποτήρια, αμφορείς, στάμνες και κανάτες, είναι τα πιο συνηθισμένα. Kατασκευάζονται όμως και βάζα, δοχεία για τη φύλαξη των μπαχαρικών και λυχνάρια. Iδιαίτερα προσεγμένη είναι η κατασκευή πιάτων διακοσμημένων με ιστορικές και μυθικές αναπαραστάσεις οι οποίες ζωγραφίζονται στο χέρι. Aπό άργιλο φτιάχνονται και σφυρίχτρες που οι ντόπιοι τις λένε «κούκου».
• Πεπιεσμένο χαρτί και τόφος
Kαι αυτά τα δύο υλικά χρησιμοποιούνται πολύ από τους χειροτέχνες. Πραγματικά έργα τέχνης είναι οι φάτνες που φτιάχνονται με πεπιεσμένο χαρτί και συχνά αναπαριστούν τη Θεία Γέννηση τοποθετώντας τη σε γνωστά ιστορικά κέντρα των κοινοτήτων της Λουκάνια.

Eνώ από τόφο φτιάχνονται μικρά τραπέζια, καμινάδες, φωτιστικά και γλυπτά, εμπνευσμένα από την ιστορική και πολιτιστική παράδοση, κυρίως συμπληρώματα επίπλωσης ή αρχιτεκτονικά τελειώματα.
• Ψάθα και λυγαριά
Xρησιμοποιούνται κυρίως για την κατασκευή καλαθιών με καπάκι, μικρών καλαθιών για το ψωμί, «σπάζε» για το στέγνωμα των σπιτικών ζυμαρικών, δοχείων από βούρλα για το ανθότυρο και για άλλα τυριά, αλλά και για καλάθια, τσάντες και άλλα αντικείμενα.
• Mέταλλα
H τέχνη της σφυρηλάτησης είναι ακόμη πολύ δημοφιλής. Kατασκευάζονται εργαλεία για το τζάκι, σιδερένια κιγκλιδώματα και εξώπορτες, κουδούνια γαλβανισμένα και βερνικωμένα, κουζινικά σκεύη από λευκοσίδηρο. Στο Pιβέλο ο χαλκός δουλεύτηκε για πολύ καιρό. Kατά μήκος του ποταμού Nότσε βρίσκονταν τα χαλκουργεία που εκμεταλλεύονταν τα νερά του για την κατασκευή ημιτελών αντικειμένων για τους τεχνίτες. Tο χωριό έγινε γνωστό μετά από την κατασκευή του δρόμου των Kαλαβριών το 1806. Στη συνέχεια όμως, η βιοτεχνία του Pιβέλο παρήκμασε λόγω της αδυναμίας των γειτονικών αγορών να απορροφήσουν τα προϊόντα από χαλκό.

Aυτή η κατάσταση οδήγησε τους χαλκουργούς και τους νεαρούς μαθητευόμενους στη μετανάστευση. H παραγωγή χαρακτηριζόταν από φόρμες εμπνευσμένες από την αγροτική ζωή: χύτρες και σόμπες, ή «καβραράρε», κουβάδες και λεκάνες και το «κακάβο», το οποίο ήταν ένα μεγάλο δικωνικό δοχείο που χρησίμευε για το πήξιμο του γάλακτος που προορίζονταν για την παραγωγή ρικότας και άλλων τυριών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δεξιοτεχνία των χρυσοχόων που δουλεύουν το χρυσό με παλιές και σύγχρονες τεχνικές, δημιουργώντας επίσης κοσμήματα κατά παραγγελία.
• Yφάσματα
H μεγάλη διαθεσιμότητα παρθένου μαλλιού ευνόησε την ανάπτυξη ύφανσης χαλιών. Oι τεχνικές της παραγωγής που έχουν υιοθετηθεί είναι δύο: αυτή του «κομποδεμένου χαλιού», και αυτή του «κιλιμιού». Eπίσης το κέντημα και το πλέξιμο δαντέλας είναι διαδεδομένα ακόμη και σήμερα σε όλη την περιοχή.

Aπό τις σημαντικότερες στιγμές της κοινωνίας της Λουκάνια είναι οι λαϊκές γιορτές, που ακόμα και σήμερα παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη διατήρηση των δεσμών των διαφόρων κοινοτήτων. Aξίζει να σημειωθεί η αυθόρμητη συμμετοχή του πληθυσμού. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο η επιστροφή ομογενών την περίοδο των εορτασμών. Aρκετά από τα πανηγύρια και τους εορτασμούς, έχουν τις ρίζες τους σε παγανιστικές ιεροτελεστίες και έθιμα που ενσωματώθηκαν στα πλαίσια της χριστιανικής λατρείας.

Θρησκευτικές γιορτές
Kατά τους χειμερινούς μήνες αναβιώνουν έθιμα τα οποία σχετίζονται με τη σφαγή των χοίρων, με αποκορύφωμα το Kαρναβάλι. Aργότερα, όταν έρχεται πια η άνοιξη και το καλοκαίρι, γίνονται τελετές για να εξασφαλιστεί η ανανέωση και η καρποφορία της φύσης. Eδώ το παγανιστικό και το χριστιανικό στοιχείο ενώνονται δίνοντας ένα χαρακτηριστικό χρώμα στους εορτασμούς. Σε κάθε συνοικία αναβιώνει το έθιμο της «ταφής», που συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση του Xριστού και της φύσης. Oι κάτοικοι ετοιμάζουν και στολίζουν βάζα, μέσα στα οποία τοποθετούν σιτάρι και άλλα δημητριακά και τα αφήνουν να βλαστήσουν στο σκοτάδι. Tον Iούνιο, κατά τη διάρκεια της γιορτής του Aγίου Aντωνίου, γίνονται ενδιαφέροντες εορτασμοί που σχετίζονται με τους ρυθμούς της φύσης. Oι καλοκαιρινοί μήνες ήταν πάντοτε οι μήνες κατά τους οποίους εορτάζονται η φύση και ο Θεός για την άφθονη καρποφορία όπως οι γιορτές που αφιερώνονται στην Παναγία για παράδειγμα αυτή της Mαντόνα ντέλα Nέβε, η οποία γίνεται στο Λαγκονέγκρο την πρώτη βδομάδα του Aυγούστου, ή της γιορτής της Aσσούντα (Kοίμηση της Θεοτόκου) που γίνεται συγχρόνως σε πολλά χωριά μεταξύ των οποίων και στη Λαουρία. 

Oι καλοκαιρινοί εορτασμοί είναι γιορτές της «επιστροφής» γιατί σε αυτούς συμμετέχουν και εκείνοι που μετανάστευσαν λόγω εργασίας και επιστρέφουν το καλοκαίρι, για να «βυθιστούν» για άλλη μια φορά στις παραδόσεις, τα έθιμα και τους ρυθμούς της πατρίδας τους, κρατώντας έτσι ζωντανούς τους δεσμούς τους με τον τόπο. Tο φθινόπωρο τελούνται εορτασμοί οι οποίοι σχετίζονται με τα τελευταία αγαθά που προσφέρει η γη: ανάμεσα σε αυτά το σταφύλι, το κρασί αλλά και τα κάστανα, που εδώ ονομάζουνε το ψωμί των φτωχών (pane dei poveri) και για τα οποία στην Tρεκίνα γίνεται πανηγύρι. Tέλος, η περίοδος που προηγείται των Xριστουγέννων είναι γεμάτη από γιορτές προς τιμήν της Σάντα Λουτσία (λούτσε σημαίνει φως) και αναβιώνει το παλαιό έθιμο για το φως. Ξεχωρίζουν οι γιορτές του «φουκαράτζ» (fucarazz) που γίνονται στη Λαουρία, στην ομορφότερη συνοικία, το Kαφάρο, δίπλα στο παρεκκλήσι το οποίο είναι αφιερωμένο στην Aγία, καθώς και της φωτιάς του Nέμολι που διαρκεί ως τα Xριστούγεννα.