GERACE

O τόπος, το όνομα του οποίου στα ελληνικά σημαίνει γεράκι, κατοικήθηκε από τη νεολιθική εποχή. Γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ. ο τοπικός πολιτισμός συγχωνεύθηκε με εκείνο των Ελλήνων αποίκων που, προτού ιδρύσουν το Locri Epizephyri στη θάλασσα, πέρασαν μια σύντομη περίοδο συμβίωσης στο λόφο. Ο τόπος κατοικήθηκε και κατά την περίοδο της μέγιστης ακμής της ελληνικής αποικίας στη θάλασσα

Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, ο βράχος έγινε στρατιωτική βάση και κατά τη Βυζαντινή περίοδο, διοικητική και θρησκευτική πρωτεύουσα. Κατόπιν πέρασε στην κατοχή των Σουηβών και των Angioini και με την κατάργηση της φεουδαρχίας έγινε περιφερειακή πρωτεύουσα και υπήρξε πρωταγωνίστρια πολλών επαναστάσεων των Καρμπονάρων. Στο δεύτερο μισό του 800 ιδρύθηκε στη μαρίνα μια νέα πόλη (Gerace Marina και κατόπιν Locri) για να μεταφερθούν όλα τα δημόσια γραφεία και να μείνει το ιστορικό κέντρο σαν αντιπροσωπευτικό σημείο. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και παρακμής, μόνο πριν από μερικά χρόνια δόθηκε νέος παλμός, που οφείλεται στην επαναξιολόγηση των ιστορικών κέντρων της Calabria. Το Gerace απαιτεί μια σχολαστική επίσκεψη για τη μεγάλη αξία και το ενδιαφέρον της αρχιτεκτονικής του και καλλιτεχνικής του κληρονομιάς. Το ιστορικό κέντρο εκτείνεται σε τρία μέρη: το Κάτω (Βasso), το Κύριο (Borgo Maggiore) και ψηλότερα το Borghetto. Η αρχιτεκτονική παρουσιάζει χαρακτηριστικά απλότητας: όλα τα σπίτια διαθέτουν το migniano, ένα παραδοσιακό χώρο που βρίσκεται απέναντι από την είσοδο και χρησιμοποιείται για το κουτσομπολιό του χωριού. Στο Borghetto οι ταπεινές κατοικίες βρίσκονται στους πρόποδες ενός αρχαίου τείχους και ενός τετράγωνου πύργου. Περισσότερο επιβλητικός και μεγαλόπρεπος εμφανίζεται ο οικιστικός χώρος στο ψηλότερο σημείο του οικισμού, όπου αρχιτεκτονικά στοιχεία της Αναγέννησης και του 800 αναμειγνύονται με υστερομεσαιωνικά στοιχεία. Είναι συχνά τα κτίρια με εσωτερική αυλή. Στην πόλη η πρόσβαση γινόταν από τις πόρτες των τειχών, 12 στο σύνολό τους, εσωτερικές και εξωτερικές. Το 1969 κηρύχθηκε κέντρο ιστορικού ενδιαφέροντος, και το Gerace συμπυκνώνει με μοναδικό τρόπο το παρελθόν όλης της περιοχής και αντιπροσωπεύει με μοναδικό τρόπο ένα "ορυχείο" τέχνης και ιστορίας που προσελκύει επιστήμονες και λάτρεις από όλη την Ευρώπη. Τα προς επίσκεψη μέρη είναι: στο Borgo η Πόρτα της Varvara, τα εργαστήρια των αγγειοπλαστών, η εκκλησία της S.Maria del Mastro, η εκκλησία του S.Giorgio και η εκκλησία της S.Maria di Monserrato. Στο Borghetto υπάρχει η εκκλησία του S.Martino, το πανόραμα Bombarde, η Πόρτα του ήλιου και η Πλατεία del Tocco.
Από την τελευταία, μέσω της οδού Zaleuco, φτάνουμε στο πάνω μέρος όπου μπορούμε να επισκεφθούμε τον Καθεδρικό σε Ρωμανικό - Νορμανδικό ρυθμό και την αποκαλούμενη εκκλησία των τριών εκκλησιών: η εκκλησία του S.Francesco, το ομώνυμο μοναστήρι και η εκκλησία του S.Giovannello. Από δω μπορείτε να ανεβείτε στο κάστρο βαδίζοντας δίπλα στην κατοικημένη περιοχή μέχρι που να φτάσετε σε ένα μεγάλο χώρο που λέγεται Baglio (δοκάρι), παραδοσιακό καταφύγιο των κατοίκων σε περίπτωση κινδύνου. Από το αρχαίο Νορμανδικό κάστρο του 11ου αιώνα, που κατόπιν μετασκευάσθηκε, παραμένουν σημαντικά απομεινάρια.