ΣΥΜΗ 

Το πολύνησο της Σύμης αποτελείται από τρεις συστάδες νησίδων και νησιδίων: Στα βόρεια της Σύμης η συστάδα Νύμου, αποτελείται από τη νησίδα Νύμος, τις βραχονησίδες Πλάτη και Χονδρός και το βράχο Ξύλο. Στα νότια της Σύμης η συστάδα Σεσκλιά, αποτελείται από τη νησίδα Σεσκλί και τις βραχονησίδες Αρτηκονήσι, Κουλουντρός και Τρούμπετο. Τέλος η συστάδα της Σύμης, που αποτελείται από τις βραχονησίδες Διαβατές, Πράσο, Οξειά, Αγία Μαρίνα και Άγιος Αιμιλιανός.

Το νησί της Σύμης έχει επιφάνεια 79 τετρ. χιλιόμετρα και απέχει 23 ναυτικά μίλια από τη Ρόδο και 3,75 από τη μικρασιατική ακτή.

Κατά τη βυζαντινή περίοδο η τύχη του νησιού είναι στενά δεμένη με αυτή της Ρόδου. Ιδιαίτερη ακμή δεν γνώρισε, αν και μέχρι το 12ο αιώνα προμήθευε έμπειρους ναυτικούς στο βυζαντινό στόλο. Η αναταραχή που έφερε η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204) είχε σημαντικό αντίκτυπο στην ιστορία της Σύμης. Πρώτα την κατέλαβε ο Λέων Γαβαλάς που είχε ιδρύσει στη Ρόδο δική του επικράτεια, έπειτα πέρασε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και στη συνέχεια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης (1261). Το 1309 την κατέλαβαν οι Ιωαννίτες Ιππότες που την ευνόησαν εκτιμώντας την προνομιακή της θέση για το εμπόριο καθώς και την πείρα των Συμιακών στη ναυσιπλοϊα.

Το 1522 το νησί υποτάχθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί χορήγησαν στους Συμιακούς προνόμια και έτσι μπόρεσαν να συνεχίσουν ανενόχλητοι τις εμπορικές τους δραστηριότητες. Ως το 1869 η Σύμη υπαγόταν στη Ρόδο, είχε όμως το προνόμιο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Πλήρωνε μονάχα έναν φόρο κατ' αποκοπή και είχε την υποχρέωση να στέλνει κάθε χρόνο μια ποσότητα εκλεκτών σφουγγαριών στο παλάτι του Σουλτάνου.