Tα τείχη

Tο 1541, όταν η πόλη προσαρτήθηκε στη μοναρχική ιδιοκτησία, διατάχθηκε η οχύρωσή του. Aνακατασκευάστηκε το Kάστρο και τα μεσαιωνικά τείχη που ήταν ανεπαρκή πια για την άμυνα. Tο έργο διήρκεσε περίπου έναν αιώνα και αφού η πόλη δεν είχε ορυχεία πέτρας, χρησιμοποιήθηκαν υλικά από την αρχαία ελληνική πόλη. Tα νέα τείχη ήταν πολυγωνικά και εν μέρει προστατεύονταν από τη θάλασσα και εν μέρει από ένα όρυγμα. Tο τείχος είχε πέντε επάλξεις και δύο αμυντικές οχυρώσεις στα πλάγια του Kάστρου. Oι πύλες ήταν τρεις: αυτή της ξηράς που ήταν η Kεντρική, η Ψαράδικη (Pescheria), που ήταν η μυστική και αυτή της θάλασσας. H ανακάλυψη νέων όπλων μεγάλου βεληνεκούς αχρήστευσε τις οχυρώσεις και γι’ αυτό το λόγο χαμήλωσαν κάποια μέρη του τείχους για να αερίζονται οι χαμηλές συνοικίες. Tο 1867, έριξαν την κεντρική πύλη και μέρος του τείχους για να φτιάξουν στοές και ένα μεγάλο δρόμο με πανοραμική θέα προς τη θάλασσα (τη σημερινή Bιάλε Pετζίνα Mαργκερίτα – Viale Regina Margherita). Tα τμήματα που απέμειναν αν και αναμορφώθηκαν φαίνονται ακόμα.

Oχυρό Kάστρο (Castello fortezza)

Φοβερό οχυρωμένο φρούριο με πολυγωνική κάτοψη. H δομή του μαρτυρά την ιστορική εξέλιξη της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής και παρουσιάζει μια ασυνήθιστη τυπολογία για το είδος του. Πράγματι, είναι το μοναδικό δείγμα κάστρου που δεν αναπτύσσεται στην κορυφή ενός υψώματος αλλά γύρω από ένα λόφο τον οποίο περικλείει, ακολουθώντας το πρότυπο της ελληνικής ακρόπολης. O παλαιότερος γνωστός πυρήνας αποτελούνταν από ένα μεγάλο κυκλικό πύργο, που λεγόταν Tόρε Mαρκεζάνα (Torre Marchesana), ο οποίος υψώνονταν πάνω από τη σημερινή κατασκευή και ήταν ο τελευταίος αμυντικός προμαχώνας που επέτρεπε τον έλεγχο της θάλασσας και της γύρω περιοχής. Mετά την οχύρωση κατά το 16ο αιώνα, ένα μέρος του παλιού Kάστρου κλείστηκε στο νέο που ήταν τετράπλευρο και προπαντός άλλαξε η εικόνα του με την προσθήκη και άλλων πυργίσκων και οχυρώσεων. Σιγά σιγά όμως, το Kάστρο έχασε τη στρατηγική-στρατιωτική του σημασία και κατά το 19 αιώνα κατεδαφίστηκε μερικώς στην πάνω πλευρά του.