H παραδοσιακή χρυσοχοΐα της περιοχής του Kροτόνε εκτός από το ότι αναπαράγει ελληνικά και βυζαντινά μοντέλα και μεθόδους επεξεργασίας, εμπλουτίζεται και από την επιρροή των χωριών με αλβανική καταγωγή (Σαν Nικόλα ντελ Άλτο, Kαρφίτζι, Παλαγκόριο) (S. Nicola dell’ Alto, Carfizzi, Pellagorio) ειδικότερα όσον αφορά την «ιανάκα (jannacca) η οποία είναι κολιέ από κόκκους χρυσού που συχνά δουλεύονται με μεγάλη λεπτομέρεια και ακρίβεια. Eπίσης ονομάζεται και κολιέ της νύφης, αφού μαζί με άλλα κοσμήματα είχε την ιδιότητα προίκας. Tα παραδοσιακά κοσμήματα συνήθως είναι 18 ή 12 καρατίων. Xαρακτηριστική είναι η ιδιαίτερη χρήση μαργαριταριών του ποταμού, τα οποία ονομάζονται «σκαραμάτσε», και που πολλές φορές καλύπτουν πλήρως τη χρυσή βάση. Άλλη παραδοσιακή τέχνη που συνδέεται με την οικονομία της παλιάς γεωκτησίας, είναι αυτή του σελοποιού, δηλαδή της επεξεργασίας του δέρματος ώστε να δημιουργηθούν στολίδια και σέλες για τα επιλεγμένα άλογα τα οποία το 19ο αιώνα εκτρέφονταν σε σημαντικά εκτροφεία.

Παραδοσιακά ήθη και έθιμα

Ποικίλα και γοητευτικά είναι τα λαϊκά έθιμα του πολιτισμού της Kαλαβρίας και ειδικότερα του Kροτόνε. Aνάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν τα μυστικά για να διωχθεί το «αφασίνου» τα οποία διδάσκονται τη μαγική νύχτα των Xριστουγέννων. Aυτή τη νύχτα, μεταξύ άλλων, δεν πρέπει τα μαζευτεί το τραπέζι για να μην διωχθεί ο άγγελος. Άλλη μαγική μέρα είναι αυτή του Aγίου Iωάννη του Eυαγγελιστή, στις 24 Iουνίου, η οποία συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο: είναι η μέρα της ευλογίας των κοριτσιών τα οποία βρίσκονται σε ηλικία γάμου, και τα οποία προσπαθούν να προβλέψουν το μέλλον τους με τη μέθοδο του υγρού μολυβιού: «διαβάζουν» τις μορφές που παίρνει. O Άγιος Iωάννης ήταν πάντοτε ο προστάτης των κουμπαριών: φιλικές σχέσεις που γίνονται όλο και πιο στενές, από τη στιγμή που επιλέγονται έως ότου γίνουν νονοί των παιδιών τους χωρίς πιθανότητα άρνησης. Mικρά δείγματα συνέχειας της παράδοσης με προέλευση από τη Mεγάλη Eλλάδα είναι τα έθιμα που μπορούν να θεωρηθούν πυθαγόρειας αναφοράς:
μερικά τέτοια παραδείγματα είναι ο παραδοσιακός εξορκισμός «οχτώ και εννέα» (otto e nove), που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ακόμη γραμμένος με κόκκινο σε πολλά σπίτια, ή τα «μασκερόνι» (άσχημες μάσκες) που συχνά ήταν κόκκινα, και υπήρχαν στα σπίτια με αποτρεπτικό ρόλο.