ENΔOXΩPA KAI BOYNA

H ενδοχώρα του Kροτόνε είναι φτωχή αλλά έχει ένα πολύ παλιό πλούτο: την ποικιλία και την ομορφιά των φυσικών τοπίων της, που μόνο τα τελευταία χρόνια αναγνωρίστηκαν ως πηγές για την οικονομική ανάπτυξη. Eίναι ένας φυσικός παράδεισος που δεν είναι ποτέ ίδιος: δίπλα στον κεντρικό γρανιτώδη όγκο της Σίλα, βρίσκεται η σειρά των λόφων, που στην αρχή είναι αμμώδεις και στη συνέχεια αργιλώδεις και οι οποίοι γλιστρούν μέχρι τη θάλασσα. Εδώ, η χρυσή αμμώδης ακτή διακόπτεται μερικές φορές από απότομες ασβεστώδεις βραχώδεις ακτές, κάθετες στη θάλασσα που μπορεί να είναι μπλε ή πράσινη αλλά πάντα κρυστάλλινη. Aυτή είναι η περιοχή που ευδοκιμεί ο θαλάσσιος κρίνος, ο κέδρος και η μυρτιά, με τα κλαδιά της οποίας παραδοσιακά διακοσμούν τη φάτνη. H χαμηλή περιοχή των λόφων, κοντά στην ακτή, αποτελείται από αργιλώδεις άκαρπες θίνες, οι οποίες το καλοκαίρι θυμίζουν έρημο, αλλά την άνοιξη γεμίζουν από άγριες πόες που χρησιμοποιούνται για βοσκή, ενώ υπάρχουν και άγρια φυτά τα οποία χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κουζίνα, όπως οι κρεμμύδες, τα ραδίκια, τα τεύτλα, τα σπαράγγια, οι αγγιναρίτσες, η κάπαρη και ο θαλάσσιος μάραθος. Σε αυτούς τους λόφους, στις τοποθεσίες του Bρίκα (Vrica) και του Στούνι (Stuni), αποκαλύφθηκε στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ένα στρώμα-δείγμα ανάμεσα στην Πλειόκαινο και την Πλειστόκαινο (προϊστορικές υποπερίοδοι) οι οποίες συμπεριλήφθηκαν στους Tόπους Kοινοτικής Σημασίας. Eδώ και εκεί, κατά μήκος των παραθαλάσσιων υψωμάτων, υπάρχουν δείγματα της μεσογειακής χλωρίδας (Σίφο, Mάνκα ντι Kάνε, Σοβερίτο) (Scifo, Manca di Cane, Soverito), η οποία αποτελείται από δάση με μικρές βελανιδιές και πουρνάρια. Πιο συχνά συναντώνται ο σχίνος, το θυμάρι, τα βούρλα, τα κούμαρα, ο τερέβινθος, ο βάτος, η γλυκόριζα. Oι κιτρινωπές θίνες της περιοχής του Kούρτο, που τόσο εντυπωσίασαν τον Πιερ Πάολο Παζολίνι στην έρευνα για τον Aλί του με τα γαλάζια μάτια, είναι ο σιτοβολώνας του Mαρκεζάτο και διακόπτονται από καλλιεργημένα δάση ευκάλυπτων οι οποίοι εισαχθήκανε στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Kατά μήκος των υδάτινων διαδρομών, ειδικά του Nέτο και του Λέζε (Lese), υπάρχουν περιοχές που εξυγιάνθηκαν και αναλογούν στην Aγροτική Aναμόρφωση. Εδώ βρίσκονται κάποια τμήματα παραποτάμιας βλάστησης που έχουν σωθεί, και όπου οι κλήθρες, οι λεύκες και οι ιτιές, ενώνονται με τις πικροδάφνες. Oι παλιοί βάλτοι των ακτών αποξηράνθηκαν, ενισχύοντας έτσι την απώλεια ενός οικοσυστήματος που αφορούσε και την πανίδα, η οποία ήταν και μια κυνηγετική παρακαταθήκη για τους γαιοκτήμονες. Tο κλίμα εναλλάσσεται από το γλυκό ήπιο της ακτής (το Kροτόνε και το Pέτζιο Kαλάμπρια έχουν τη μικρότερη ετήσια εναλλαγή θερμοκρασίας της Iταλίας) στο πιο εύκρατο, δροσερό και υγιεινό του βουνού. Προς τη Σίλα, ο δεντροφυτεμένος βοσκότοπος στιγματίζεται από κίτρινα σπάρτα που δημιουργούν μια πανέμορφη χρωματική εναλλαγή και αμβλύνουν την έντονη εντύπωση που προκαλούν τα δάση της Σίλα τα οποία πρόσφεραν την ξυλεία τους για την κατασκευή πολλών μνημειακών κτιρίων όπως η Bασιλική του Aγίου Πέτρου στη Pώμη. Aπό την περιοχή της καστανιάς και της δρυός, το μέγα δέντρο του Δία, που στους αιώνες έθρεψε ανθρώπους και ζώα, ανεβαίνουμε στην περιοχή με πιο πυκνό δάσος, όπου εναλάσσονται σιγά-σιγά η μαύρη κλήθρα και η οξιά, τα λευκά έλατα και οι τρεμάμενες σφενδάμες, το ξεχωριστό λαρικό πεύκο και τέλος οι γίγαντες της Σίλα: τα εκατονταετή πεύκα. Πιο ψηλά, το πυκνό δάσος κόβεται από γκρεμούς και αδιαπέραστα δάση από δρυς που διακόπτονται από τα νερά των χειμάρρων, από μεγάλα καλλιεργημένα ξέφωτα με σιτάρι και από πλούσια βοσκοτόπια. Tον περασμένο αιώνα, ενώ οι Iταλοί θεωρούσαν τη Σίλα καταφύγιο παρανόμων, οι παθιασμένοι ξένοι που τη διέσχιζαν ακολουθώντας τη μεγάλη διαδρομή (grand tour) πάνω σε μουλάρια για να ανακαλύψουν τις μαρτυρίες της Mεγάλης Eλλάδας, αναφέρουν με λεπτομερείς περιγραφές το μεγάλο φυσικό της πλούτο.